Το μέλλον της ανθρωπότητας

Ο ήχος από το ξυπνητήρι μου είναι ανυπόφορος, με δυσκολία ξυπνάω πια. Τι έχει σήμερα το πρόγραμμα; Όπως το περίμενα την ίδια αποστολή για άλλη μία μέρα. Από τότε που η διμοιρία Β15 βρήκε εκείνο το πτώμα ενός πλάσματος που έμοιαζε με θηλαστικό, οι επιστήμονες της βάσης μας είναι κατενθουσιασμένοι. Λογικό βέβαια αφού η χλωρίδα και η πανίδα του πλανήτη έχει εξαλειφθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Υποστηρίζουν ότι το πλάσμα αυτό πιθανότατα μπορεί και επιβιώνει στον έξω κόσμο παρά την ραδιενέργεια. Ο θάνατος του προήλθε από κάποια επίθεση, βρήκαν σημάδια από δαγκωματιές στο κορμί του. Πιστεύουν επίσης ότι μπορούν να απομονώσουν το γονίδιο με στόχο να κάνουν και εμάς να έχουμε ανοσία στη ραδιενέργεια, αλλά χρειάζονται ένα πλάσμα ζωντανό για κάτι τέτοιο.

Και από τότε όλο το στρατιωτικό προσωπικό ψάχνει για ένα αντίστοιχο πλάσμα. Αντί να ψάχνουν το γονίδιο θα ήταν προτιμότερο να φτιάξουν πιο ανθεκτικές στολές, ήδη έχω χάσει πέντε στρατιώτες τον τελευταίο μήνα λόγω δυσλειτουργίας του εξοπλισμού. Μέσα στις σκέψεις μου δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα, έφτασα ήδη στη βόρεια πύλη. Οι στρατιώτες μου είναι παρόντες.

«Ανάπαυση! Ο Γιόχαν που είναι;».

«Στο αναρρωτήριο, κύριε Λοχαγέ».

«Καλώς, οι υπόλοιποι στις θέσεις σας!».

«Που θα πάμε σήμερα, κύριε Λοχαγέ;».

«Βορειοανατολικά στα ερείπια του Μονάχου. Τη διαδικασία την γνωρίζετε, όσο πιο γρήγορα τελειώσουμε τόσο πιο γρήγορα θα επιστρέψουμε».

Ο θόρυβος από την μηχανή του μεταγωγικού παλαιότερα με ενοχλούσε, τώρα ο ήχος μου ακούγεται σαν μελωδία. Μερικές φορές νομίζω ότι ακούω ολόκληρα τραγούδια να παίζουν από αυτήν την καταπονημένη μηχανή που είναι έτοιμη να διαλυθεί ανά πάσα στιγμή.

«Φτάσαμε κύριε Λοχαγέ!».

«Κατεβείτε, από εδώ συνεχίζουμε με τα πόδια».

Η πόλη είναι θαμμένη κάτω από τόνους άμμου. Μόνο κάποια κτίρια είναι ορατά, σαν βράχοι σε μια απέραντη θάλασσα, μάρτυρες ενός παρελθόντος που η πόλη έσφυζε από ζωή, γεμάτη ανθρώπους, χρώματα και ήχους.

«Κύριε Λοχαγέ, διακρίνω κίνηση μπροστά μας».

«Προς τα που;» Δεν μπορεί, η μόνη διμοιρία που είναι εδώ είναι η δική μας.

«Στα διακόσια μέτρα, βορειοδυτικά μπροστά από τα ερείπια του ποδοσφαιρικού σταδίου».

«Άντρες σε σχηματισμό και αθόρυβα!».

Καθώς πλησιάζαμε το στάδιο, κρύος ιδρώτας άρχισε να τρέχει στο πρόσωπο μου. Είχα ένα πολύ κακό προαίσθημα για την όλη κατάσταση. Ποιος ή τι θα μπορούσε να βρίσκεται εδώ έξω; Ίσως να είναι κάποιο πλάσμα σαν αυτό που βρήκε η διμοιρία Β15, ελπίζω μόνο να μην συναντήσουμε αυτό που το σκότωσε.

«Κύριε Λοχαγέ, υπάρχουν ίχνη από πατημασιές εδώ και μοιάζουν.. ανθρώπινες».

Σιγή έπεσε ανάμεσα μας, χωρίς να πούμε ούτε μία λέξη, στα πρόσωπα μας υπήρχε η ίδια η έκφραση, της ανησυχίας.

Φτάσαμε στο στάδιο, δεν υπήρχε κανένας γύρω και αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε για να δούμε στο εσωτερικό του. Καθώς φτάσαμε στη κορυφή μας κυρίευσε ο φόβος. Μπροστά μας βλέπαμε δεκάδες όντα που έμοιαζαν με ανθρώπους. Ήταν γυμνοί και το χρώμα του δέρματος τους, έμοιαζε με αυτό της άμμου. Δεν είχαν μαλλιά και τα μάτια τους είχαν κίτρινο χρώμα.

Ένας από αυτούς μας αντιλήφθηκε, το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό μου, το αίμα του πάγωσε.

Αυτό είναι το μέλλον της ανθρωπότητας;